Κόντευε 6.30, κολυμπούσα ελεύθερο με κατεύθυνση ανατολική, να προϋπαντήσω τον ήλιο που ανέτελλε, όταν ξαφνικά ένας οξύς, οξύτατος πόνος, κάτι με πολλές λεπίδες είχε κολλήσει σαν βεντούζα ψηλά στο μπράτσο κοντά στη μασχάλη μου, τα κνιδοκύτταρα απ’ το κυρίως σώμα, την καμπάνα μιας τσούχτρας, ευτυχώς φόραγα “χεράκια ενδυνάμωσης” και μπόρεσα δίχως να την αγγίξω να την ξεκολλήσω απ’ τη βάση του βραχίονα, προς στιγμήν απ’ τη σφοδρότητα της επίθεσης είχα αναρωτηθεί μην ήτανε κανένας λαγοκέφαλος, βύθισα το κεφάλι, είδα τον κοκκινωπό κώδωνα και τα εντυπωσιακά μακριά πλοκάμια της μέδουσας, έτσουζε και μούδιαζε το σημείο της προσβολής εντωμεταξύ, κίνησα προς τον μυχό, την άκρη του κολπίσκου όπου μαζευόμαστε οι χειμερινοί, καλύτερα μείνε στο θαλασσινό νερό, μην το ξεπλύνεις (στο ντους) με γλυκό, με συμβουλεύει η καλή και σεβαστό μέλος της ομάδας Τατιάνα (Μουζάκη), ε, ναι, λέω, σιγά μη μου μείνει κι ο φόβος, ξαναγυρνάω στην πορεία μου, μία με μιάμιση ώρα συνεχές κολύμπι. Όταν με το καλό επέστρεψα στην ξηρά και πήγα στο ντουζ, πράγματι στο γλυκό νερό έτσουζε πολύ περισσότερο, άκουγα παράλληλα διάφορα, ότι θα μείνει σημάδι, πω πω κοκκινίλα, φούσκωσε, τι απίθανο, σαν ζωγραφιστό, μέχρι και ότι μοιάζει με τον δίσκο της Φαιστού... Στο σπίτι το άλειψα με την κατάλληλη κρέμα που έκτοτε κουβαλάω μαζί με τα υπόλοιπα συμπράγκαλα στη θάλασσα, εντυπωσιακό τατουάζ όντως, δερματοστιξία από δεινή δερματοστίχτρια (τατού από φοβερή τατουατζού), μόνο να είχαμε συνεννοηθεί να το χτύπαγε σε καλύτερο σημείο, στην πλάτη ή στην έξω πλευρά του μπράτσου. Έκτοτε καθημερινά κοιτάζω να το δω, νοιάζομαι μην σβήσει, το επιδεικνύω με καμάρι, που είπε και μια φίλη, να κυκλοφορείς με το χέρι σε ανάταση. Κάπως με το χέρι ανασηκωμένο σαν να θέλω να ξυστώ στην πλάτη.
