Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2020

Με περίμεναν.


Επέστρεψα στο νησί προχτές. Δεν τα προλαβαίνω πάντοτε, συνήθως απουσιάζω τέτοιες μέρες, τις περισσότερες χρονιές τα βρίσκω μετά το πέρας της ανθοφορίας τους, με τα πέταλα ξερά. Τα νερακίζια όπως τα λέμε εδώ στο νησί, τους άγριους νάρκισσους, τα μανουσάκια αλλού.
Τα νερακίζια είναι οι πρώτοι βολβοί που ανθοφορούν στα μέρη μας, στις αλκυονίδες συχνότερα, προοιωνίζονται όπως κι εκείνες την άνοιξη.   

Για τις ευχές (τηλεφωνήματα ή sms, στον τοίχο ή στο inbox / fb) με την ευκαιρία της ονομαστικής μου γιορτής, πολλά και θερμά τα ευχαριστώ προς όλους.


Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2020

Εύα Μαθιουδάκη: Το Σκοτεινό Νησί.

Μία ευαίσθητη ανάγνωση της καλής και γενναιόδωρης συγγραφέως Εύας Μ. Μαθιουδάκη [oanagnostis.gr (11/01/2020)].

Ο δρόμος του συγγραφέα είναι τραχύς, …μεταγράφοντας για δεύτερη φορά το θεατρικό του έργο «Το Σκοτεινό Νησί» 2001, που κυκλοφόρησε ως νουβέλα το 2008 από την Εμπειρία Εκδοτική, και επανακυκλοφορεί αναθεωρημένο-διορθωμένο από τις Εκδόσεις Ποταμός, Νοέμβριος 2019, αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο Αντώνης Νικολής, νιώθει την ανάγκη να μας επανασυστηθεί με ένα έργο που ενώ είναι το πρώτο του, αποτελεί μια καθοριστική και αδιαμφισβήτητη κατάκτηση στη δημιουργική του πορεία.
Ο Αντώνης Νικολής είναι από τους πλέον σοβαρούς τεχνίτες της γλώσσας. Η νουβέλα που μας παρουσιάζει είναι δουλεμένη και φτασμένη σε μια σιγουριά σχεδόν κλασική, διατηρώντας την έντονη θεατρικότητά της. Γιατί ο Νικολής, σε όσους δεν είναι γνωστό, είναι κλασικός φιλόλογος, ακούραστος μελετητής της αρχαίας ελληνικής γραμματείας αλλά και του σύγχρονου παγκόσμιου θεάτρου.
Χώρος, χρόνος και τρία πρόσωπα, φιγούρες ανθρώπων δηλαδή, εντός της δυστοπίας μιας περιβαλλοντικής καταστροφής, βίας και απανθρωπισμού, δυστοπίας ως καμουφλάζ μιας ιστορίας τόσο αρχαίας όσο και σύγχρονης, που κινείται μεταξύ του αρχαίου μυθολογικού πλαισίου και του μοντέρνου θεάτρου.
Ένα ειρωνικό έργο, γιατί ακόμη και εντός της δυστοπίας εφευρίσκεται ένας τόπος ουτοπικός, που ομοιάζει με τη σπηλιά του Πλάτωνα, που κατοικείται από έναν ώριμο άνδρα που λογίζεται ως φιλόσοφος. Συναρπαστική και η αλληγορία του ίδιου του σκοτεινού νησιού, ενός νησιού που το σκεπάζει η ομίχλη, ενός νησιού από το οποίο πλοίο δεν περνά… και όσοι βέβαια έχουν ζήσει σε απομακρυσμένα νησιά, γνωρίζουν καλά την απομόνωση και τη σκοτεινιά τους, τόσο κατά την διάρκεια μιας μέρας με καταιγίδα, όσο και στις «ηλιόλουστες» επαναλαμβανόμενες ημέρες ενός χρόνου άχρονου, ενός μεταλλαγμένου στα μάτια τους σκοτεινού φωτός.
Αν, με τον όρο του θεάτρου του παραλόγου, εννοούμε την τέχνη που δημιουργεί μορφές που δεν μπαίνουν κάτω από κανένα λογικό έλεγχο, τότε και οι διάλογοι των τριών ηρώων του Αντώνη Νικολή αγγίζουν τα όρια του παραλόγου, με ήρωες όμως που παραμένουν ανθρώπινοι, γερά δουλεμένοι με συναισθήματα και ανάγκες.
Το έργο ακολουθεί τους γνωστούς δρόμους της κλιμάκωσης των συναισθημάτων του αναγνώστη, χωρίς να έχει κανείς την εντύπωση του τυχαίου στον κατά τα προσχήματα ανύπαρκτο κόσμο του Σκοτεινού Νησιού. Έντονη κι η παρουσία μιας αρχιτεκτονικής τάσης μέσα σ´ όλο το έργο, έντονο το φιλοσοφικό του υπόβαθρο, όσο και αν προσπαθεί ο συγγραφέας να σοκάρει τον αναγνώστη με τη βιαιότητα και την ωμότητα των περιγραφών του.
Ο  Αντώνης Νικολής πετυχαίνει την συμπύκνωση του λόγου ακόμη και όταν στους διαλόγους οι ήρωες του έχουν την τάση για φλυαρία ή και για κοινοτοπίες, ακόμη και όταν προσπαθεί να μας προκαλέσει, μιας και δεν διστάζει να εισαγάγει στο έργο του στοιχεία που πέρα από τολμηρά θεωρούνται αντιαισθητικά και κακόμορφα. Στοιχεία της καθημερινής εξαθλίωσης της ανθρώπινης ύπαρξης, εξαθλίωσης που δημιουργείται τόσο από τον εγκλεισμό όσο και από τον φόβο ενός ανύπαρκτου μέλλοντος, στον ζοφερό και κατεστραμμένο πλανήτη Γη. Στοιχεία που δεν φοβάται να χρησιμοποιήσει ο συγγραφέας, μιας που πατά γερά στο υλικό του, μιας που έχει κατακτήσει τα μέσα του, μιας που το στηρίζει με το προσωπικό του ήθος.
Υπάρχει βέβαια και ο σύγχρονος κοινωνικός και περιβαλλοντικός προβληματισμός στο έργο αυτό, στοιχείο που συνηθίζεται πολύ ακόμη και σήμερα. Στοιχείο που κατά την άποψη μου υποκρύπτει μια μορφή προσωπικού πειραματισμού, μια αυθόρμητη αντίδραση στο γίγνεσθαι του τέλους της δεκαετίας του 90, την περίοδο της αρχικής σύλληψης του έργου.  Και πέρα από τον προβληματισμό αυτόν, που όμως προσπαθεί να μην είναι στο κέντρο, να μη μας αποσπά, αν και τον υπενθυμίζει συνεχώς μέσω σκοτεινών εικόνων και της αντιπαραβολής του παλιού ευτυχισμένου κόσμου με τις δυστυχίες και το αφόρητο που έφερε η οικολογική καταστροφή, το βαθύτερο νόημα του έργου είναι αλλού.
Ακόμη και σε αυτόν τον κατεστραμμένο κόσμο προβάλλει τον άνθρωπο που ψάχνει την καταγωγή του, τις ρίζες, τη γη, το τοπίο, τα φυσικά φαινόμενα. Τον άνθρωπο που έχασε την τρυφεράδα του όταν απώλεσε τις φωνές των πουλιών, τις φωλιές τους, το πέταγμά τους. Τον άνθρωπο που χαίρεται να αναπολεί ένα φλιτζάνι καφέ και αναρωτιέται για το χρώμα και την προέλευσή του.
Τρεις μορφές στραπατσαρισμένες, χωρίς παρελθόν και μέλλον: ένας νεαρός άνδρας, μια γυναίκα, ένας γηραιότερος άνδρας, ο φιλόσοφός μας. Ανθρώπινες φιγούρες που μέσα στο χάος ξεπετιούνται με πρωτεϊκή δύναμη, διεκδικώντας ζωή, έννομη ανθρώπινη σκέψη και λογική, και ενώ υποφέρουν δεν υποτάσσονται αλλά προσπαθούν να διατηρήσουν μέσα τους, σε έναν κατεστραμμένο κόσμο, πνοή ζωής.
Θα μπορούσε να βγάλει κανείς ένα μολύβι και να τις ζωγραφίσει ολόγλυφα, με πληγές-σημάδια, ανθρώπους σαν από μαλακό ζυμάρι, τόσο ζωντανές και αληθινές οι περιγραφές του. Μορφές που διεκδικούν την ατομικότητά τους. Και είναι αυτό που κάνει το βιβλίο να ξεχωρίζει. Ο Νικολής μέσα από προκλητική πολλές φορές αισθητική επιβάλλεται με το ταλέντο του και διεκδικεί, σε έναν κόσμο που φυσούν άνεμοι συντηρητισμού και ομοφοβίας, πανανθρώπινες αξίες.
Στο μοναδικής ειλικρίνειας επίμετρο του «Σκοτεινού Νησιού» μάς εξομολογείται ουσιαστικά ότι βρίσκεται σε ένα σημαντικό σταθμό στη συγγραφική του πορεία, σε  περίοδο αναθεώρησης του συνόλου του έργου του. Σαν να ψάχνει να βρει αφορμές για μια πιο προσωπική  αναθεώρηση, μια μορφή αυτοεξέτασης ή και ακόμη  «αυτομαστίγωσης», διότι πολλές φορές νιώθουμε ότι αντιδρά απέναντι στην ανθρώπινη ματαιότητα –αντίδραση όχι αδικαιολόγητη σε σχέση με την σημαντική πορεία του στον χώρο της λογοτεχνίας, μια πορεία με δύσκολες θεματικές και συγγραφικές γέννες.
Και, ναι, μιλάμε ότι από «Το Σκοτεινό Νησί» του 2008 μέχρι «Το Σκοτεινό Νησί» του 2019, υπήρξε μια μεγάλη και επιτυχημένη λογοτεχνική πορεία με εξαιρετικά βιβλία που εκδόθηκαν ανά διετία σχεδόν από τις Εκδόσεις Το Ροδακιό, καθώς και με το πρόσφατο «Γυμναστήριο» που εκδόθηκε το 2018 από τις Εκδόσεις Ποταμός, μια  από καιρό κατακτημένη και επιτυχημένη πορεία.
Και θα τολμήσω να πω ότι αν δεν υπήρχε ο αριθμητικός αυτοπεριορισμός της ελληνικής γλώσσας —μιας γλώσσας αρχαίας και πολύτιμης, γλώσσας σαν ευχή και σαν κατάρα για τους ανθρώπους που την υπηρετούμε — ο Αντώνης Νικολής θα μπορούσε να είναι συγγραφέας παγκόσμιας αναγνώρισης, κυρίως λόγω της καθολικότητας, της οικουμενικότητας του έργου του, έργο που κινείται μεταξύ της ευσυνειδησίας ενός καλού δασκάλου και μελετητή κι ενός βίαιου σχεδόν πάθους για τη ζωή και τον άνθρωπο.

Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου 2020

Αύριο, στην εκπομπή ''Αθήνα το Φελέκι σου'', 11.00-12.00, στον Αθήνα 9.84, στους 98,3.


Θα συζητήσουμε με τον Κωνσταντίνο Μοστράτο για Το Σκοτεινό Νησί.

Αυτούσια η αναγγελία του Κ. Μ. (στο fb):

"Αύριο, 11 Ιανουαρίου, δύο πολύ αγαπημένοι μου συγγραφείς στο Φελέκι. Η Ιωάννα Μπουραζοπούλου θα μας μιλήσει για το τελευταίο της βιβλίο, το πολυαναμενόμενο δεύτερο μέρος της Τριλογίας της Πρέσπας, την ''Κεχριμπαρένια έρημο'' (εκδόσεις Καστανιώτη), ενώ ο Αντώνης Νικολής θα είναι στο στούντιο για την αναθεωρημένη έκδοση της νουβέλας του ''Το Σκοτεινό Νησί'' (εκδόσεις Ποταμός).
''Αθήνα το Φελέκι σου'', κάθε Σάββατο, 11:00-12:00, στον Αθήνα 9.84 και στους 98,3."



Πέμπτη, 9 Ιανουαρίου 2020

Μνημείο που αγλαΐζει την Αθήνα. Στην οδό Ξενοκράτους.

Βρίσκεται στο κατωφερές αλσύλλιο επί της Ξενοκράτους καμιά διακοσαριά μέτρα πριν από το 48 των εκδόσεων Ποταμός. Μνημείο άλλο στην πόλη που να με συγκίνησε περισσότερο δεν θυμάμαι. Έχω από καιρό τις φωτογραφίες στο κινητό μου, έχω αναλογιστεί αρκετά πόσο διαφορετική, καλύτερη ως ἄστυ θα ήταν η Αθήνα, οι πόλεις της χώρας όλης, η Ελλάδα ως σύνολο θεσμών, αν ήμαστε (ή έστω είμαστε) σε θέση να τιμήσουμε όσους όπως ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος υποστήριξαν την ήπια, την αργή, τη συντεταγμένη, τη δύσκολη όμως ασφαλέστερη αστικοποίηση της χώρας. Και έκτοτε, και γενικότερα, όσους, ελάχιστους, αποφεύγουν κατά το δυνατόν τη βαρβαρότητα της σκέψης: τις ηθικολογίες, τις αισθηματολογίες, τις ιδεολογίες.



[Η μαρμάρινη στήλη υπήρξε δωρεά της Εταιρείας Φίλων Παναγιώτη Κανελλόπουλου στον Δήμο της Αθήνας, και ανεγέρθηκε το 1987. Στη στήλη αναγράφεται: ΜΝΗΜΗ / ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ / ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΤΟ 1902 / ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ. / ΔΙΑΚΟΝΗΣΕ ΠΟΛΥΜΟΧΘΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ∙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΒΙΟΥ. / ΕΖΗΣΕ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΞΕΝΟΚΡΑΤΟΥΣ 15 ΑΠΟ ΤΟ 1952 ΕΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ 11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1986. (Αρχιτεκτονική σύνθεση μνημείου Σπύρου Κοκκολιάδη)] 

Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2020

Ο Αρκάς και η ποίησή του.


Άλλαξε η πολιτική κατάσταση, κι ο Αρκάς ξαναβρήκε τη γλύκα, την ευγένειά του. Την ποίησή του δεν την είχε χάσει στιγμή, εννοείται. Τουναντίον: διαφύλαξε με πολύ κύρος την αρχαία απέχθεια των κωμικών προς τους σαλταδόρους δημαγωγούς.

Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2019

Και... καλή δεκαετία.


Υγιείς, μειλίχιοι, νηφάλιοι και τη νέα χρονιά. Επιπλέον μακάρι και ακμαίοι καθ' όλη τη νέα δεκαετία. Να χαιρόμαστε την ποίηση που αναλογεί στη ζωή μας -κατά την περσινή ευχή.




Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2019

Σημείωμα της Kατερίνας Σχινά για Το Σκοτεινό Νησί.

Η Κατερίνα Σχινά στο The Books' Journal, τεύχος 104, σελ. 83, " Βιβλία για τα Χριστούγεννα" σημειώνει για Το Σκοτεινό Νησί:


Το Σκοτεινό Νησί (τοπωνύμιο και όχι ουσιαστικό με επιθετικό προσδιορισμό σύμφωνα με τον συγγραφέα) είναι ό,τι έχει απομείνει από την άνοδο των υδάτων, μετά από μια απροσδιόριστη στο χρόνο περιβαλλοντική καταστροφή. Τρία πρόσωπα θα το κατοικήσουν (ή μήπως τρεις εκφάνσεις του ίδιου προσώπου;), τρεις παράδοξες σχέσεις θα αναπτυχθούν, τρεις διαφορετικοί λόγοι θα συνηχήσουν σ’ αυτό το δυστοπικό, απειλητικό πουθενά, που μοιάζει να γεννά το ίδιο εικόνες αρχέγονες, μύθους παλαιούς καταχωνιασμένους στο συλλογικό ασυνείδητο. Ένα εξαιρετικά τολμηρό βιβλίο, τόσο αφηγηματικά όσο και γλωσσικά∙ μια εσχατολογική αλληγορία όπου ο ορθός λόγος και η μαγική σκέψη συγκρούονται ασταμάτητα, η σεξουαλικότητα κατέχει προνομιακή θέση, αλλά τα ηνία τα κρατά η ενόρμηση του θανάτου.


Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2019

Σημείωμα του Άθω Δημουλά για Το Σκοτεινό Νησί.

Ο Άθως Δημουλάς στο περιοδικό Κ / Καθημερινή, την Κυριακή 8/12/2019, στο άρθρο του "Βιβλία για τις γιορτές", σελ. 92, σημείωσε για Το Σκοτεινό Νησί:

(...) Το "Σκοτεινό Νησί" (εκδ. Ποταμός), όπως αναφέρεται εξαρχής, "είναι σχεδιασμένο στον ρευστό γεωγραφικό χάρτη του μέλλοντος". Ο Αντώνης Νικολής μάς υποδέχεται σε έναν πλανήτη όπου η στάθμη των θαλασσών έχει ανέβει, συνθέτοντας μια δυστοπία που χαρακτηρίζεται από μια τολμηρή αφήγηση, τη θεατρικότητα των διαλόγων και την εμβάθυνση σε έναν τρισυπόστατο πρωταγωνιστή. Το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν από δέκα χρόνια και επανακυκλοφορεί σήμερα με ένα κατατοπιστικό επίμετρο από τον συγγραφέα, που, όντας ανήσυχος και επιμελής, βελτίωσε το αρχικό κείμενό του. (...)


Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2019

Προσευχή για τ' αδέλφια μας.

 
Δεν είναι μόνο οι Αρβανίτες, τόσοι ανάμεσά μας, αν έχουν και πόση αξία ταυτότητες και τα συναφή, είναι ο Κώστας, ο Αντρέας, η Μπιόλα, ο Αρτούρ, ο Έντουαρτ, ο Κιαμίλ, είναι που συχνά είναι οι καλύτεροι ανάμεσά μας. Άμποτε αντέχαμε να δούμε τη μούρη μας στον καθρέφτη, οι Αλβανοί είναι τ' αδέλφια μας. Σήμερα τ' αδέλφια μας κοιτάνε ο ένας τον άλλον κυριολεκτικά συγκλονισμένοι. Είναι πολύ άγρια η εμπειρία του σεισμού. Διστάζω να τηλεφωνήσω. Του ενός είναι η μάνα κι ο πατέρας εκεί, του άλλου οι αδελφοί, όλοι τους κάποια περιουσία φτιάξανε στέλνοντας εμβάσματα, με στερήσεις, με κόπους πολλούς. 

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2019

Το Σκοτεινό Νησί - η αναθεωρημένη έκδοση / το δελτίο τύπου.

Σχήμα 14x20,5 εκ., χαρτόδετο
σελίδες 206
τιμή: 13,00 ευρώ
ΙSBN 978-960-545-137-0


ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΙΚΟΛΗΣ

Το Σκοτεινό Νησί

Ποταμόπλοια / 25

Νουβέλα

Το Σκοτεινό Νησί, σκοτεινό όπως φαντάζει συνήθως το μέλλον.
Το τρισυπόστατο του ήρωα, οι εναλλασσόμενες τρεις αφηγήσεις, και οι τρεις σε πρώτο πρόσωπο, σε μέλλον απώτερο και με συντελεσμένη ήδη την κλιματική αλλαγή, μια μελλοντολογική δυστοπία, που όμως συντίθεται από εικόνες σχεδόν αρχαίες, με τη σεξουαλικότητα που παροξύνει και που σπρώχνει την αφήγηση στον σκοτεινότερο εσώτερο θάλαμο, στο ορμητήριο των μύθων, και ακόμη, την ειρωνική αμφισβήτηση της ρητορικής που μιμείται ή που μετέρχεται τη λογοτεχνία
[Αναθεωρημένη – διορθωμένη έκδοση, με κατατοπιστικό επίμετρο από τον συγγραφέα.]

Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2019

Το Σκοτεινό Νησί - η αναθεωρημένη έκδοση / το ελάχιστο δείγμα.

Τι… ήταν; Πότε; Ένα τρομερό σάιτ: Το Σκοτεινό Νησί. Όλα σχεδόν τα κείμενα στα αρχαία ελληνικά και υπόγραφε ένας μυστήριος τύπος ονόματι Horomedon με λατινικούς χαρακτήρες ή Ὡρομέδων με ελληνικούς. Σκοτεινοί χρησμοί, γνωμικά, επιγράμματα, στροφές ­ - αντιστροφές, ίαμβοι και ανάπαιστοι, πολύπλοκες κατασκευές με λέξεις τρελαινόμουν με όλ’ αυτά. Μα πιο πολύ, που ένας άντρας είχε εγκαταλείψει τα πάντα και ζούσε μόνος του.

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2019

Το Σκοτεινό Νησί - η αναθεωρημένη έκδοση μόλις κυκλοφόρησε.


Όσες φορές και να συμβεί δεν εξαντλείται η μαγεία της στιγμής που ψαύεις για πρώτη φορά ένα καινούργιο σου βιβλίο. Και πόσο πλούσιο το αίσθημα της αφής όταν σ' το παραδίνουν χέρια που εκτιμάς και αγαπάς -της Αναστασίας (Λαμπρία) και του Κώστα (Παπαδόπουλου).
Χτες, 18 Νοεμβρίου 2019.

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2019

"Ο ακραίος επικούρειος" / προδημοσίευση, απόσπασμα από Το Σκοτεινό Νησί.

"Ο ακραίος επικούρειος" (προδημοσίευση, απόσπασμα από Το Σκοτεινό Νησί)
- στη σελίδα των Εκδόσεων Ποταμός (fb), 11/11/2019.


Μιλάγαμε ήσυχα.
Ξάπλωσε κοντά μου, ακουμπούσε στον αγκώνα του. «Αδέλφια έχεις, Ηρακλή;»
Κατένευα.
«Οι γονείς σου ζουν;»
«Έναν πατέρα είχα, σου είπα, τον έχασα, χαθήκαμε δηλαδή».
«Οι φυσικοί σου γονείς, ρωτάω».
«Αν ζουν;» Μόρφασα το “δεν ξέρω”.
«Πώς γίνεται; Να μην ξέρεις αν ζούνε».
«Με ρώτησαν οι γενετιστές μου αν ήθελα να μάθω ποιοι είναι, να μου δώσουνε τη λίστα με τους βασικούς έστω, τις διευθύνσεις τους, αν ήθελα να τους βρω, τους απάντησα όχι. Εγώ τον αγαπούσα τον πατέρα μου. Μου αρκούσε ο θετός μου πατέρας, τι με ένοιαζε εμένα από πού τα πήραν τα γονίδιά μου. Ούτε σε ποιους τα έδωσαν τα δικά μου τα γονίδια με νοιάζει. Ποια δικά μου δηλαδή; Ιδιοκτησία στα γονίδια; Ξέρεις πιο ηλίθια σκέψη; Ούτε τα δικά μου τα παιδιά να με βρουν ποτέ τους. Έπειτα, φαντάζεσαι τι αμηχανία, τι ανόητες κουβέντες, τι χαζές ευγένειες, γεια σας, τι κάνετε, μου είπαν από το Ινστιτούτο είστε οι γονείς μου… και κάθε λίγο άντε να ξεροβήχεις, άντε να χαζογελάς…»

Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2019

Το δηλητήριο της Οχιάς.



Το δηλητήριο της Οχιάς

ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΝΙΚΟΛΗ

(ΤΑ ΝΕΑ, ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ 2-3 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019, FOCUS Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, σελ. 4)

Η Οχιά ή Νοχιά, ένα χωριουδάκι στην ευρύτερη θρυλική Μάνη, με 56 κατοίκους στην απογραφή του 2011, λίγα σπίτια, ανάμεσά τους τον Άγιο Νικόλαο, ναό του 12ου αιώνα, κι όχι πολύ μακριά απ’ τον οικισμό το βάραθρο-σπήλαιο Χαραμπός, και επιπλέον μια-δυο φωτογραφίες του χωριού, είναι όσες πληροφορίες μπορεί να συγκεντρώσει πρόχειρα κανείς για τη γωνιά της χώρας όπου φέρεται να διαδραματίστηκε η φρικτή ιστορία σεξουαλικής κακοποίησης παιδιού η οποία διεκτραγωδείται εδώ και λίγες μέρες. 
Δεν έχω καμιά αρμοδιότητα να μιλήσω για την ιστορία καθ’ αυτήν. Ιδιοσυγκρασιακά κυρίως, ως συγγραφέας περισσότερο, ας μου επιτραπεί να σημειώσω μερικά πράγματα για τον τρόπο ακριβώς που διεκτραγωδείται.

Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2019

Ο Χασανού Τσαμάν.

Ήρθε στην Ελλάδα από το Μπαγκλαντές το 2017, διανύοντας την απόσταση πεζός, περπατούσε επί δύο μήνες. Κατάφερε μέσα σε δύο χρόνια να διακριθεί στο ελληνικό σχολειό, να αριστεύσει. Ένα δυνάμει σπουδαίο Ελληνόπουλο.

Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2019

Το Σκοτεινό Νησί - προδημοσίευση / Terror terrae ο φοίβος έφηβος.


Το Σκοτεινό Νησί - προδημοσίευση στο Διάστιχο, 25/10/2009.

Αντώνης Νικολής
Terror terrae ο φοίβος έφηβος

ΚΟΙΜΗΘΗΚΑΜΕ μάλλον ύστερα, ήτανε τώρα πρωί της άλλης μέρας, παίρνω την κιθάρα μου, καθίζω στο πεζούλι. Είχε ζέστη, ιδρώναμε, αλλά όχι πολύ. 34 ­- 36 βαθμοί Κελσίου, μια πολύ κανονική θερμοκρασία για τις πρώτες μέρες του Δεκέμβρη. Το πρόσωπο του μικρού ήταν φουσκωμένο και μαλακό, είχε την ησυχία από τον πολύ και βαθύ ύπνο.
«Όπως σου έλεγα και χτες, χρειάστηκα δύο χρόνια για να φτιάξω αυτή τη σύμμετρη φράση: τρόμος της γης ο φωτεινός έφηβος», και μ’ ένα απλό ακόρντο,

«Terror terrae φοβος φηβος.

»Άκουσέ το και ερασμιακά :

»Terror terrae hο phobος έphεεbος.

»Δεν με προσέχεις…»

Δεν με πρόσεχε. Δεν τον γοήτευα, ή δεν τον συγκινούσα, ή ίσως κανένα από τα δυο. Είχα επενδύσει τόσες ελπίδες σ’ αυτή μου τη σύμμετρη φράση.

Αντώνης Νικολής, Το Σκοτεινό Νησί -προδημοσίευση / Το είδος της ειρωνείας.


Αντώνης Νικολής, Το Σκοτεινό Νησί -προδημοσίευση

Διορθωμένη-αναθεωρημένη έκδοση, εμπλουτισμένη με εκτενές κατατοπιστικό επίμετρο του συγγραφέα. Από τις Εκδόσεις Ποταμός



Το είδος της ειρωνείας

«ΤΩΡΑ εξηγούνται όλα!»
Ό,τι και να του αντέλεγα πια, δεν θα μ’ άκουγε καν. Βρήκε το ακράδαντο επιχείρημα αυτός, δυνάμωνε τη φωνή, ξεσπάθωνε.
«Και… η διαίσθηση και… η τηλεπάθεια και όλα!» ότι εξηγούνται. «Μία τυχαία, μία τυχαία!» τσίριζε. Ρίχνεται στο κορμί της, της βγάζει τις σαγιονάρες, εξετάζει λεπτομερώς τα ακροπόδια της,
«δεν μπορεί, θα υπάρχουν κι άλλες ανωμαλίες…»
«Όχι, να σου δείξω τα χαρτιά της». Κατευθύνομαι προς την πορτοκαλιά βαλίτσα, τη ρωτάω για τα έγγραφά της, «Πού είναι; Πού τα ’χωσες, λέγε μου!» Φωνάζω, απευθύνομαι στη λογική του.
«Αν είχες μηχάνημα ελέγχου εδώ, θα το έβλεπες: τον τελευταίο έλεγχο τον κάναμε μαζί. Την ίδια μέρα, στην ίδια κλινική. Μίλα του κι εσύ. Είναι ελεγμένη. Πίστεψέ με. Χρόνια ζούμε μαζί, αν ήτανε τυχαία, δεν θα το είχα καταλάβει; Απλώς έγινε ένα μικρό λάθος, ένα εντελώς ασήμαντο λαθάκι».
«Φοβάσαι για το νερό και δεν κοιτάς που ζεις δίπλα σε μια εστία μόλυνσης…»

Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2019

Το Σκοτεινό Νησί - αναθεωρημένη έκδοση / το εξώφυλλο.

Δημιουργία και αυτό της πολύ ταλαντούχας Δάφνης Κουγέα. Όσο για τη γενικότερη μέριμνά τους, της Αναστασίας Λαμπρία και του Κώστα Παπαδόπουλου, να πω μόνο: είναι συγκινητικό να σε εκτιμούν οι εκδότες σου. 

Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2019

Αιμόφυρτες φαντασιώσεις / Η Λίνα Πανταλέων στο περιοδικό Εντευκτήριο για το Γυμναστήριο.


(Κριτική για Το γυμναστήριο στο Εντευκτήριο, τεύχος 117-118, Σεπτέμβριος 2019, σελ. 171-172. Γράφει η Λίνα Πανταλέων.)

Αιμόφυρτες φαντασιώσεις

Αντώνης Νικολής. Το γυμναστήριο. Αθήνα, Ποταμός 2018, 102 σελ.

Εγκάθειρκτες στο σπίτι τους, σταματημένες μόλις λίγα βήματα μακριά από την μπαλκονόπορτα, το σύνορο με τον έξω κόσμο, δύο ετεροθαλείς αδελφές ανταλλάσσουν συντρίμμια ιστοριών μέχρι να πέσει η νύχτα. Τα απογεύματά τους τα αποκαλούν εσπερίδες, καθώς αποτελούν τις μοναδικές ιεροτελεστίες του ανεόρταστου βίου τους. Κάθε απομεσήμερο, η Ρούλα, η μεγαλύτερη, κάθεται στην καρέκλα της, παίρνει τις βελόνες και, πλέκοντας το κουβάρι που βρίσκεται στα πόδια της, αρχίζει να κλώθει την ιστορία της. Κοντά της, καθισμένη σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο, κληροδότημα της κοινής τους μητέρας, η Ράνια αδημονεί να αδράξει το νήμα της δικής της αφήγησης.

Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2019

Οι συγγραφείς του Ποταμού: Αντώνης Νικολής.

Ανάρτηση στη σελίδα των Εκδόσεων Ποταμός / Facebook από την εκδότρια και καλή φίλη πια, Αναστασία Λαμπρία -ο συγγραφέας ευγνώμων:


Οι συγγραφείς του Ποταμού: Αντώνης Νικολής
Στη φωτογραφία χαμογελάει αδιόρατα - δεν του αρέσει ο φακός του Αντώνη Νικολή, το 'χει ομολογήσει.
Ο Ποταμός είναι ευτυχής μαζί του, είναι τόση μεγάλη η ικανοποίηση και σχεδόν άγρια η χαρά να βρίσκεις στέρεα ελληνικά, με ακρίβεια, φράσεις που δεν σηκώνουν να αφαιρέσεις ή να προσθέσεις το ελάχιστο. Και μύθο από τα έγκατά μας.
Ξαναδουλεμένο, αναθεωρημένο και με ένα επίμετρο του συγγραφέα που δίνει κλειδιά στον αναγνώστη "Το Σκοτεινό Νησί" του Αντώνη Νικολή είναι στην τελική ευθεία που καταλήγει στο τυπογραφείο.
(για το φόντο της φωτογραφίας ας μην πω τίποτε, εύχομαι κάποτε να καταφέρω να πάω κι εγώ)