Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Αμηχανία.


Αλλά και δοκιμασία για όσους σεβόμαστε τη μεγαλύτερη σύγχρονη δημοκρατία. 


Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Συμπόρευση Νέας Δημοκρατίας και Δράσης: μια πολύ καλή είδηση.


Φιλελεύθερος και υπερήφανος θιασώτης του Μένουμε Ευρώπη, επίσης παλιός δρασίτης, και μετά τις εκλογές για τον Κυριάκο Μητσοτάκη μέλος της Νέας Δημοκρατίας, δεν μπορώ παρά να χαίρομαι για τη σημερινή ανακοίνωση της συμπόρευσης.

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Samba Lelê - Barbatuques.


Samba Lelê. Από το βραζιλιάνικο φωνητικό συγκρότημα Barbatuques. Είναι αυτοί που τραγουδούν το Beautiful Creatures στο Rio 2.


Και εδώ το Beautiful Creatures των κινουμένων σχεδίων.

 

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Οιωνός και μάλιστα αίσιος.




Από το δωμάτιο νοσηλείας του πατέρα μου στον τέταρτο όροφο του Ευγενίδειου Θεραπευτηρίου επί της Παπαδιαμαντοπούλου, από το πλατύ παράθυρο – οθόνη που κοίταζε στο πλάι το Αιγινήτειο, αλλά και το Μέγαρο Μουσικής και πέρα ως το Λυκαβηττό, αφηρημένος όπως ήμουνα, οι ώρες κυλούσαν, ο μπαμπάς ανέρρωνε, κάνω μια, ανεβάζω το βλέμμα, τι να δω. Κάτι σκούρα πράσινα πουλιά με το σουλούπι του παπαγάλου, σ’ ένα σχηματισμό περίπου είκοσι, να φτερουγίζουν στο βάθος –δεν μπορούσα να διακρίνω με σιγουριά. «Είναι δυνατόν, παπαγάλοι ελεύθεροι στην Αθήνα;» Ο πατέρας μου μειδίασε. Δεν είχε ώρα ξύπνιος από τη νάρκωση για την αφαίρεση της χολής (χολοκυστεκτομή, η ωραία σύνθετη λέξη των γιατρών), ούτε ήξερε για την υποψία κακοήθειας που εκκρεμούσε να διερευνηθεί -βιοψία που έκρινε παραπάνω από αναγκαία ο πολύ καλός χειρουργός του και φίλος Γιώργος Πέρος.

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016

Καὶ ἡ ἔτι φαιδροτέρα…


Μέχρι στιγμής οι μόνες εφημερίδες που συμπεριέλαβαν το Μισθοφόρο στις λίστες / προτάσεις τους για τα βιβλία της χρονιάς ήτανε η Εφημερίδα των Συντακτών (11-12-2016) και η χτεσινή Αυγή. Μ' άλλα λόγια ζω το τι μπορεί να προσδοκά ένας συγγραφέας, διαπρύσιος φιλελεύθερος, στη χώρα της φαιδρᾶς πορτοκαλέας (καὶ τῆς ἔτι φαιδροτέρας δεξιᾶς της), από τους… ομοϊδεάτες του, πλην ομοφοβικούς και Βαλκάνιους και θλιβερούς επαρχιώτες του κόσμου τούτου.    

Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

Βιβλία που ξεχώρισαν τη χρονιά που φεύγει / Αυγή, 25-12-2016.




Στη χτεσινή Αυγή, ο Δημήτρης Χριστόπουλος (και πάλι) συναριθμεί το Μισθοφόρο στα «Βιβλία που ξεχώρισαν τη χρονιά που φεύγει». Σημειώνει:   
«Ο Αντώνης Νικολής ολοκληρώνει την τριλογία του (“Διονυσία, Ο Δανιήλ πάει στη θάλασσα”) με το καινούργιο μυθιστόρημά του “Ο θάνατος του μισθοφόρου” (εκδ. Το Ροδακιό), ένα βιβλίο απαιτητικής πεζογραφίας όχι μόνο λόγω της τεχνικής της γραφής του αλλά και για τον προβληματισμό που εγείρει. Ένα βιβλίο-ύμνος στο σώμα, με το σώμα της γραφής· για το σώμα που ανήκει μόνο σε μας, που (απ)ελευθερώνεται, που ερωτεύεται με ή χωρίς σεξουαλική επιθυμία, που συνουσιάζεται, που πεθαίνει.»

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

«Ο μισθοφόρος» του Αντώνη Νικολή είναι ανάμεσά μας.





«Ο μισθοφόρος» του Αντώνη Νικολή είναι ανάμεσά μας

Ο πολυγραφότατος κι όμως άκρως λεπτολόγος συγγραφέας μας έδωσε το καινούργιο αξιοδιάβαστο μυθιστόρημα «Ο θάνατος του μισθοφόρου», από τις εκδόσεις «Το Ροδακιό»


O Αντώνης Νικολής μού έδωσε τη συνέντευξη που ακολουθεί στο «συνήθη τόπο του εγκλήματος», το καφενείο «Πανελλήνιο».
«Ο μισθοφόρος» του Αντώνη Νικολή είναι ανάμεσά μαςΟ πολυγραφότατος κι όμως άκρως λεπτολόγος συγγραφέας Αντώνης Νικολής, μετά τη νουβέλα  «Ο Δανιήλ πάει στη θάλασσα», μας έδωσε τώρα ένα καινούργιο αξιοδιάβαστο μυθιστόρημα, το «Ο θάνατος του μισθοφόρου» και πάλι από τις εκδόσεις «Το Ροδακιό».
Πώς θα συνοψίζατε την υπόθεση σε 50-100 λέξεις για κάποιον άνθρωπο που δεν έχει έρθει ακόμα σ’ επαφή με το μυθιστόρημά σας;
Ένας σαρανταπεντάρης γνωρίζεται σε γυμναστήριο μ’ ένα νεαρό επαγγελματία οπλίτη και συνδέεται μαζί του με οικειότητα που θυμίζει ερωτική εμμονή. Ένα μοιραίο ατύχημα σε καβγά ανάμεσά τους θα τους ενώσει κατά κάποιο τρόπο για πάντα. Ο φόβος του στιγματισμού, οι ενοχές, αλλά και το πένθος για το θάνατο του νεαρού οπλίτη γίνονται ο πνιγηρός αποκλεισμένος εσωτερικός κόσμος του μεσήλικα. Δραπετεύει από κει μέσα είτε για να ζήσει εξισορροπητικά και με ένταση την ομοερωτική πλευρά του ερωτισμού του, είτε για να οδηγήσει τον εαυτό του προς τη λυτρωτική έξοδο, που δεν είναι άλλη από την αυτοτιμωρία, βέβαια.
Ποια είναι η συγγραφική ιδέα/ επιδίωξη/ ιδεολόγημα ή κάτι άλλο συναφές, που υπήρχε στο μυαλό του συγγραφέα πριν γράψει και για όσο έγραφε;
 Το έναυσμα εδώ το αντιλήφθηκα σχετικά γρήγορα. Αρκετά από τα έργα μου, όχι όλα, σχετίζονται με ένα ερώτημα: τι θα συνέβαινε αν πραγματοποιούνταν κάποιος φόβος μου. Η «Διονυσία» – αν παρέλυε το ένστικτό μου της αυτοσυντήρησης. «Ο θάνατος του μισθοφόρου» – αν γινόμουν ακούσια ο υπαίτιος ενός θανάτου. Τι θα ακολουθούσε αν σε μια στιγμή παρεξήγησης, και μάλιστα σε μια περίπλοκη, σύνθετη σχέση, βρισκόταν ο ένας από τους δύο ήρωες σε αυτή την απόλυτη θέση της συντριβής: με το άλλον νεκρό, μ’ ένα θάνατο που ακούσια προξένησε ο πρώτος, ύστερα δηλαδή από έναν εξ αμελείας φόνο – αν τον ορίσουμε νομικά. Πάντως, δεν ακολουθώ στρατηγικές, και σίγουρα δε γίνεται καμιά συνειδητή κατασκευή από τη μεριά μου, καν το προηγούμενο έναυσμα-ερώτημα, και που το εξιχνιάζω συνήθως πολύ αργότερα αφότου αρχίσω το γράψιμο. Έρχονται μόνα τους: τα κύρια πρόσωπα – ήρωες πρώτα, μαζί με μια συνήθως υποτυπώδη αρχική πλοκή, σχετική με κάποιο περιστατικό κρίσης. Το κυριότερο, όμως, κάτι σαν μάγμα από πολύ βαθιά πράγματα, στην αρχή ασαφή και αδιευκρίνιστα, αλλά που διαισθάνομαι ότι θα μου δώσουν το αισθηματικό υλικό, και κυρίως την ορμή της αφήγησης.

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

Η Ρούλα Γεωργακοπούλου στο fb για το Μισθοφόρο.

Η δημοσιογράφος και θεατρική συγγραφέας σημείωσε στο χρονολόγιο / fb για το Ο θάνατος του Μισθοφόρου, σήμερα: "Σε μια εποχή που η λογοτεχνία, ακόμη και το θέατρο, "αποδομούν" τη γλώσσα ενώ στην πραγματικότητα την αποστρέφονται, που καμώνονται τον αισθησιασμό ενώ στην πραγματικότητα τους είναι άγνωστος, το μυθιστόρημα "Ο θάνατος του μισθοφόρου" του Αντώνη Νικολή με έφερε στα ίσα μου. Οι τολμηροί να το τολμήσετε."
Είχε γράψει και για τη Διονυσία: 1, 2.

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

Ο θάνατος του μισθοφόρου – τρεις αναφορές.



The Greek Report, 1-12-2016, Slow read: στο κίνημα των αναγνωστών, πάλι από την Κατερίνα Σχινά:
«Ένας μοναχικός μεσήλικας, καθηγητής στο γυμνάσιο, συναντάει τυχαία ένα νεαρό επαγγελματία οπλίτη. Η σχέση τους εξελίσσεται σε εμμονή∙ η συνάντησή τους σε ένα μοιραίο ατύχημα. Με αυτήν την ιστορία ως βάση, ο συγγραφέας ξεδιπλώνει μια κατάδυση στα ερέβη της ενοχής και της οδύνης. Με γλώσσα ασπαίρουσα από την ένταση, αλλά χωρίς κανένα μελοδραματισμό ή αισθηματολογία, αποτυπώνει την αλήθεια του ευάλωτου εαυτού, που παραπαίοντας χάνει τα όρια ανάμεσα στο αληθινό και το υπερβατικό, για να αυτοεκμηδενιστεί στο τέλος.»

Εστία, Σάββατο – Κυριακή 3 – 4 Δεκεμβρίου 2016, κριτική από τη Χαρίκλεια Γ. Δημακοπούλου:
«Το μυθιστόρημα είναι μία τραγική ιστορία με ήρωα τον Ηλία, φιλόλογο σε επαρχιακό γυμνάσιο, 45 ετών, εργένη, δεμένο στενά με τους ηλικιωμένους γονείς του και αμφισεξουαλικό στις προτιμήσεις του. Τυχαίως γνωρίζει στο γυμναστήριο έναν νέον επαγγελματία οπλίτη, τον Γιούρι, που θα μπορούσε να είναι ο γιος που δεν απέκτησε ποτέ. Παραλλήλως, ο Γιούρι γίνεται μαθητής του προσωρινώς, καθώς χρειάζεται μαθήματα ελληνικών, αλλά η σχέση εξελίσσεται σε αισθηματική και, τελικώς, σε ερωτική, με τραγική κατάληξη, καθώς ο νεαρός εξαφανίζεται και αποκαλύπτεται ότι έχει φονευθεί. Από εκεί και πέρα η πλοκή λαμβάνει διαστάσεις αστυνομικής ιστορίας αλλά και καθόδου στην κόλαση των τύψεων και της απελπισίας για τον Ηλία, μέχρις ότου οδηγείται και αυτός στον αφανισμό. Είναι ένα λεπτό ψυχογράφημα γύρω από την αγάπη και τις ενοχές.»

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Λουκιανού: Πλοῖον ἢ εὐχαί.

Έργο διαλογικού χαρακτήρα -διάλογο φιλοσοφικού περιεχομένου είχε την πρόθεση να γράψει ο Λουκιανός-, όμως η τελική του αξία έγκειται και πάλι στην κομψότητα του ύφους και στο βαθμό που χρονογραφεί με τη δική του σκωπτική ειρωνεία ανθρώπους και αντιλήψεις του καιρού του. Μία παρέα τεσσάρων ανδρών, ο Λυκίνος (το φιλοσοφικό ψευδώνυμο και η εξελληνισμένη εκδοχή του ονόματος του Λουκιανού), ο Αδείμαντος ο με τὴν κουρὰν ἐν χρῷ / με το ξυρισμένο κεφάλι, ο Σάμιππος και ο Τιμόλαος.

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Λουκιανού: Ἀληθῶν διηγημάτων Α καὶ Β.




Μοιάζει με παρωδία τερατολογικών αφηγήσεων, απίθανων φαντασιοκοπημάτων που ενίοτε στα χρόνια του Λουκιανού παρουσιάζονταν ως ιστορικά κείμενα, ιδίως τα αναφερόμενα στα άκρα του τότε γνωστού κόσμου, όπως στην Ινδία των ελληνιστικών - αυτοκρατορικών χρόνων. Θα μπορούσε ίσως η διήγηση αυτή να συμπεριληφθεί, όπως εισηγούνται κάποιοι, στο αρχαίο μυθιστόρημα: είναι παρόντα τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά του, η δεύτερη σοφιστική, βέβαια, από τον Όμηρο ως τον Σωκράτη, αμφότερους να εμφανίζονται αυτοπροσώπως μάλιστα, και όχι οι μόνοι από τους αρχαίους, επίσης η περιδίνηση του ατόμου σ’ έναν κόσμο οριστικά αβέβαιο και επισφαλή κ.ά. Νομίζω, όμως, ότι και πάλι βρισκόμαστε μπροστά στη δυσκολία του αν μπορεί να καταχωριστεί στη λογοτεχνία και ποιο από τα έργα του Λουκιανού. Παρωδεί, διακωμωδεί, σαρκάζει, όμως τη λογοτεχνία τόσο στα διαλογικά κείμενα όσο και στα αφηγηματικά -τη εξαιρέσει, και εφόσον του αποδοθεί, του «Λούκιος ἢ ὄνος»-, μοιάζει να τη χρησιμοποιεί προσχηματικά, να μην τη φιλοδοξεί καν πραγματικά. Είναι ο φλεγματικός και με χιούμορ διανοούμενος του καιρού του, ο καλλιεργημένος και πνευματώδης σοφιστής, που περιδιαβάζει και που με το δικό του σκωπτικό ύφος γελάει με το στόμφο, τη φλυαρία, την ανοησία των συγχρόνων του.

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Οι μαρτυρίες.



Αν ξέραμε τι σημαίνουν ανθρώπινα δικαιώματα, τι διάκριση εξουσιών, τι συνταγματικό πολίτευμα, δε θα χρειαζόμαστε τις μαρτυρίες από τα κολαστήρια της μιας ή της άλλης ιδεοληψίας. Βέβαια, οι Έλληνες, ας μη μας διαφεύγει και αυτό, περισσότερο από ιδεοληπτικοί είμαστε πονηροί. Προτιμούμε να υπάρχει ένα κάποιο αντίπαλο δέος στην πραγματικότητά μας, οι ποικίλοι κομμουνισμοί ας πούμε, προκειμένου να εκβιάζουμε το γκουβέρνο για αργομισθίες, για λογής παροχές, κυρίως για να μας χρησιμεύει ως όπλο στον υπέρ πάντων αγώνα μας, στο πώς θα διατηρήσουμε δηλαδή το παράσιτο τεράστιο κράτος κατά το δυνατόν αλώβητο. Τάχα αγνοούμε ότι ο Ραούλ Κάστρο, ακριβώς ελλείψει συντάγματος, ελευθεριών, δικαιωμάτων, απέλυσε μισό εκατομμύριο δημόσιους υπαλλήλους με αποζημίωση το… σοσιαλιστικό μισθό ενός μήνα μόνο, ήτοι περί τα δεκαπέντε δολάρια (με τις τιμές των αγαθών, όταν υπάρχουν, περίπου ίδιες με απέναντι στο Μαϊάμι), και δεν άνοιξε ρουθούνι, δεν ακούστηκε κιχ –επιτρέψτε μου τις δύο στερεότυπες φράσεις.
Έκαμα το ξενύχτι μου στον μακάρι αλήστου μνήμης δικτάτορα Φιντέλ Κάστρο ξαναδιαβάζοντας τη συνταρακτική αυτοβιογραφία του Κουβανού ποιητή Ρεϊνάλντο Αρένας «Πριν πέσει η νύχτα». Στις τετρακόσιες τόσες σελίδες προσπέρασα πολύ λίγα στιγμιότυπα δίχως την πνιγηρή ασφυξία που προκαλούν οι συνθήκες ακραίας έλλειψης σεβασμού προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Σταχυολόγησα τέσσερα ενδεικτικά αποσπάσματα, όμως ειλικρινά όχι τα σκληρότερα.

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Απέχθεια.

Απέχθεια

...κι ανάθεμα στη μνήμη του νεκρού δικτάτορα






Αν τυραννία σημαίνει κατάργηση της όποιας διάκρισης των τριών εξουσιών, το μη συνταγματικό καθεστώς δηλαδή, (οι ίδιοι νομοθετούν – κυβερνούν – δικάζουν), στην απεχθέστερη μορφή της, στα κουμμουνιστικά καθεστώτα, δεν είναι μόνο οι τρεις εξουσίες που ασκούνται από τους ίδιους, αλλά τους ανήκει επιπρόσθετα και ο ολοκληρωτικός έλεγχος στην οικονομία. Η ασφυξία, η απόλυτη απουσία της ελευθερίας μ’ άλλα λόγια. Αν, φέρ’ ειπείν, στις δυτικού τύπου δικτατορίες είτε ως ελεύθερος επαγγελματίας είτε ως υπάλληλος σε ιδιωτική επιχείρηση μπορεί κάποτε να επιβιώσει λάθρα ένας αντιφρονών, στα κομμουνιστικά ακόμα και αυτό είναι αδύνατον. Δεν είναι για άλλο λόγο τόσο ανθεκτικά στο χρόνο, τόσο φονικά, αλλά και τόσο διαβρωτικά στις δομές και τις αξίες των κοινωνιών τους.

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Λουκιανού: Ἰκαρομένιππος ἢ Ὑπερνέφελος.


Ἰκαρομένιππος, δηλαδή ο Μένιππος που έγινε Ίκαρος, και Ὑπερνέφελος, γιατί βρέθηκε πάνω από τις νεφέλες, τα σύννεφα.
Ο Μένιππος είναι ο Κυνικός φιλόσοφος από τα Γάδαρα της Κοίλης Συρίας, που έζησε τον 3ο αι. π.Χ., 300 με 400 χρόνια πριν από τον Λουκιανό, και που ο τελευταίος τον χρησιμοποιεί ως ιδεώδη κατά κάποιο τρόπο εκπρόσωπο της λαϊκής κυνικής φιλοσοφίας, την οποία περισσότερο συμμερίζεται, τον είδαμε, άλλωστε, τον Μένιππο, να πρωταγωνιστεί και στους Νεκρικοὺς Διαλόγους (1, 2).
Διαλογικό έργο και ο Ἰκαρομένιππος. Ο Μένιππος συζητά με φίλο του και του εξιστορεί το ταξίδι του στο διάστημα. Μένιππος ἡμῖν διοπετὴς πάρεστιν ἐξ οὐρανοῦ; / Ο Μένιππος μάς έρχεται από τον Δία κι απ’ τον ουρανό; θες να μου πεις, του λέει με απορία ο φίλος. Κι ο Μένιππος τού απαντά, Εἰ δὲ ἀπιστεῖς, καὶ τοῦτο ὑπερευφραίνομαι τὸ πέρα πίστεως εὐτυχεῖν / Το να μη με πιστεύεις, αυτό κι αν μ’ ευφραίνει, να ευτυχώ δηλαδή τόσο, που οι άλλοι να μη με πιστεύουνε. 
Το πράγμα διανθίζεται με κομψή λεπτή ειρωνεία.