Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014

Λερναία... μπουκαμβίλια.

Τώρα, στις τελευταίες παραγράφους του δεύτερου μυθιστορήματός μου, κι όπως κοιτάζω διαγωνίως απέναντι την μπουκαμβίλια να μου χιμάει με τα κλωνάρια της, λέω ότι ετούτη η μπουκαμβίλια μοιάζει με την αφήγηση, ότι η αφήγηση είναι κάπως ένα θηρίο με κόκκινα κεφάλια.
Σχήματα του λόγου, βέβαια, και λογοπαίγνια.
Όμως την αφήγηση την ανασαίνουμε. Συχνά άδηλη, πού και πού την αναλογιζόμαστε, ύστερα πάλι την ξεχνούμε, υπάρχει κάτω από το στήθος μας κι όταν ακόμα νομίζουμε ότι δεν αφηγούμαστε.