Μία... μίνι φωτογραφική αυτοβιογραφία - 21) Το καλοκαίρι του 1986.

Δεν ανακαλύψατε εσείς τα νιάτα, καλά μου αγόρια και κορίτσια. Μια πρώτη σκέψη, κακή σκέψη. Μια δεύτερη, αν το κούρεμα / η κόμμωση ή άλλα στοιχεία εμφάνισης είναι κοντά στην τρέχουσα μόδα, το νεανικό πορτρέτο μοιάζει πειστικότερο, σαν πιο... αδιαμφισβήτητο, ναι, όντως, κοίτα τι... νιάτο κάποτε κι αυτός -δείτε ξανά μ' αυτό το κριτήριο τα πορτρέτα του Φαγιούμ∙ αντίθετα, στοιχεία παρωχημένου στιλ, ρούχα, εμφάνιση παλιομοδίτικη, κάνουν παλιότερες νεανικές φωτογραφίες να φαντάζουν κι αυτές γερασμένες, σαν εικόνες από γενιές ανθρώπων που δεν υπήρξαν ποτέ πραγματικά νέοι, αφήνοντας τους εκάστοτε σύγχρονους νεαρούς στην αυθόρμητη –μη γελιόμαστε- ύβρη τους να νιώθουν αθάνατοι, ν’ απολαμβάνουν με τη χαρακτηριστική απερισκεψία της ηλικίας τους όλα τα μάταια, τα υπέροχα της ζωής.

Μία... μίνι φωτογραφική αυτοβιογραφία - 20) Φοιτητής στην Αθήνα.

(Στο διαμέρισμα της Ηρώων Πολυτεχνείου, στου Ζωγράφου, το 1984.)

(Αρχική δημοσίευση στις «Στάχτες», Τρίτη 3/9/2019 , με τον ιδιαίτερο τίτλο «Σε νησί του ασυνειδήτου μου».)

Στην Αθήνα έμεινα έως και τον Ιούλιο του 1987, συνεχόμενα τέσσερα χρόνια. Οι μνήμες από τη σχολή δεν είναι οι καλύτερες, τεράστια αμφιθέατρα, εκατοντάδες φοιτητές, αρκετοί περιορισμένης ευφυΐας καθηγητές (προφανώς και μόρφωσης και πολλώ μάλλον καλλιέργειας), ελάχιστοι οι καλοί ή ενδιαφέροντες, δυο-τρεις οι σπουδαίοι, με κορυφαίο τον αείμνηστο Αριστόξενο Σκιαδά, δεν έχασα ούτε μία παράδοση της Μήδειας ή των Αρχαίων Λυρικών: κατάρτιση, εμβρίθεια, καλλιέργεια, μα και χιούμορ και το είδος της εκλεπτυσμένης χάριτος στο έπακρο. Πόσο συχνά μνημονεύω αυτόν τον άνθρωπο, εκπλήσσομαι ανιχνεύοντας την επιρροή του στη σκέψη μου. Ο άλλος, ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης, αυτός με καθήλωνε με την εργατικότητά του, απορούσα εντούτοις με ό,τι εκλάμβανα ως έλλειψη γλωσσικού ταλέντου ή αισθήματός του –προέβλεπε, φέρ’ ειπείν, ότι τύποι όπως οι μαθηταί, οι καθηγηταί, και άλλοι παρεμφερείς της καθαρεύουσας, θα επιβίωναν στη σύγχρονη νεοελληνική… Υπήρχαν και ορισμένοι, νεότεροι ετούτοι τότε, ο Ανδρέας Παναγόπουλος, ο Γιώργης Γιατρομανωλάκης κ.ά., ενδιαφέροντες, όμως σεβαστός αριθμός καθηγητών όπως και φοιτητών, παρά τις ευάριθμες καλές εξαιρέσεις και σ’ αυτούς, ήταν απελπιστικά αδύναμοι στις πνευματικές τους επιδόσεις, εντυπωσιακοί παπαγάλοι σ’ αντιστάθμισμα, αλλά και μόνο αυτό, παπαγάλοι.

Σε νησί του ασυνειδήτου μου.

Αντώνης Νικολής, Σε νησί του ασυνειδήτου μου*

Δημοσιεύθηκε στις Στάχτες την 03/09/2019 από SF

(…) Στην Αθήνα έμεινα έως και τον Ιούλιο του 1987, συνεχόμενα τέσσερα χρόνια. Οι μνήμες από τη σχολή δεν είναι οι καλύτερες, τεράστια αμφιθέατρα, εκατοντάδες φοιτητές, αρκετοί περιορισμένης ευφυΐας καθηγητές (προφανώς και μόρφωσης και πολλώ μάλλον καλλιέργειας), ελάχιστοι οι καλοί ή ενδιαφέροντες, δυο-τρεις οι σπουδαίοι, με κορυφαίο τον αείμνηστο Αριστόξενο Σκιαδά, δεν έχασα ούτε μία παράδοση της Μήδειας ή των Αρχαίων Λυρικών: κατάρτιση, εμβρίθεια, καλλιέργεια, μα και χιούμορ και το είδος της εκλεπτυσμένης χάριτος στο έπακρο. Πόσο συχνά μνημονεύω αυτόν τον άνθρωπο, εκπλήσσομαι ανιχνεύοντας την επιρροή του στη σκέψη μου. Ο άλλος, ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης, αυτός με καθήλωνε με την εργατικότητά του, απορούσα εντούτοις με ό,τι εκλάμβανα ως έλλειψη γλωσσικού ταλέντου ή αισθήματός του –προέβλεπε, φέρ’ ειπείν, ότι τύποι όπως οι μαθηταί, οι καθηγηταί, και άλλοι παρεμφερείς της καθαρεύουσας, θα επιβίωναν στη σύγχρονη νεοελληνική… Υπήρχαν και ορισμένοι, νεότεροι ετούτοι τότε, ο Ανδρέας Παναγόπουλος, ο Γιώργης Γιατρομανωλάκης κ.ά., ενδιαφέροντες, όμως σεβαστός αριθμός καθηγητών όπως και φοιτητών, παρά τις ευάριθμες καλές εξαιρέσεις και σ’ αυτούς, ήταν απελπιστικά αδύναμοι στις πνευματικές τους επιδόσεις, εντυπωσιακοί παπαγάλοι σ’ αντιστάθμισμα, αλλά και μόνο αυτό, παπαγάλοι.

Πάμε... σαν άλλοτε.

Με προσκάλεσε η Αγγελική Ιερομνήμων, τα κατάφερα να ανταποκριθώ την Κυριακή 11 Αυγούστου, τελευταία μέρα της έκθεσης του συλλόγου ερασιτεχνών εικαστικών Κώων στο Χάνι, συμμετείχε και εκείνη με έργα ζωγραφικής, παραδίπλα με γλυπτά η αδελφή της Ευγενία, η οποία και μας φωτογράφισε. Δεν θα χαλούσα το χατίρι της Αγγελικής, συμμαθητές, και δη παρτενέρ και κορυφαίοι του χορού στην αποχαιρετιστήρια γιορτή του νηπιαγωγείου.
Κοίταζα τις τωρινές φωτογραφίες στο κινητό και κάπως μου φάνηκε σαν να ετοιμαζόμαστε να προβάρουμε κινήσεις - βήματα ενός χορού, κι αυθόρμητα ανακάλεσα τις παιδικές φωτογραφίες. Μνήμη του ρυθμού ασύνειδη των σωμάτων ίσως; Ή μήπως συνειρμός απ' τις φωτογραφίες εκ των υστέρων;

Ἑνὸς δέοντα ἑξήκοντα, ἤτοι ἐννέα καὶ πεντήκοντα.

 

Ἑνὸς δέοντα ἑξήκοντα, ἤτοι ἐννέα καὶ πεντήκοντα 
/ ένα για να γίνουν εξήντα, δηλαδή πενήντα εννέα.
Για να θυμηθώ και φέτος την... οικονομία της αρχαίας ελληνικής... η οποία και εξοικειώνει... έγκαιρα με την επερχόμενη δεκάδα...

Μα την Αδράστεια, την κούφια ώρα και όλα τα συναφή, πάνε και τα γενέθλια των 59.
 
Σας ευχαριστώ όλους. Αντεύχομαι με πολλή θέρμη.
(Για τις χτεσινές ευχές σε fb, timeline και msg, email και sms.)




Εορταστικός ο μπαμπάς με ρούμι, φετινή κατάκτηση, συνειρμικά συνδεδεμένος ίσως με τη Νάπολη, πάντως τον έφτιαχνα ήδη δυο-τρεις μήνες πριν από το (τρίτο) ταξίδι μου στην πόλη...

Μία... μίνι φωτογραφική αυτοβιογραφία - 19) Το ζενίθ της νιότης.

Πρέπει το 1979, διαβάζοντας τη Ρωμαϊκή Άνοιξη της κυρίας Στόουν, τη νουβέλα του Τενεσί Ουίλιαμς, να ’πεσα στη φράση «στα 23, στο ζενίθ της νιότης (του ή της)», φράση που μου είχε εντυπωθεί. Από τον έναν Αύγουστο στον άλλον, ανάμεσα 1982 και 1983, θα διήνυα το ζενίθ της νιότης μου –θυμάμαι να κάνω τη σκέψη-, σημαδιακό κιόλας, πια κοντύτερα από ποτέ στον εαυτό μου.

Πούλησα τον Άτλαντα της Ανατομίας κι αγόρασα αντίστοιχα το αρχαιοελληνικό λεξικό Liddell & Scott. Η φιλοσοφική σχολή των Ιωαννίνων ξεχώριζε τότε. Δεν πρόλαβα τον Φάνη Κακριδή, αλλά δίδασκε πλήρης πνευματικού σφρίγους ο Μανόλης Παπαθωμόπουλος, είρων και ευφυής, οι αρχαιολόγοι Λίλα Μαραγκού και Αντώνης Ζώης, ο βυζαντινολόγος Ευάγγελος Χρυσός, ο εξ αγχιστείας Κώος Παναγιώτης Νούτσος κά. Ήμουνα ευτυχισμένος. Η χρονιά προχωρούσε, ψαχούλευα ευαισθησίες και περιοχές του νου μου. Δεν είχα τη στόφα των ερευνητών, δεν προοριζόμουν για επιστήμονας με την αυστηρή έννοια. Είχα έρθει για να ενισχύσω ή να εμπλουτίσω τη σχέση μου με τη γλώσσα, μα ούτε κι αυτό το είχα εντελώς ξεκάθαρο.

Στον Νερόμυλο -μνήμη Νίκου Υφαντή.

Άργησα ν' ανεβώ φέτος. Ο Νίκος ήταν η ψυχή του Νερόμυλου. Ο πιο... Βραζιλιάνος Έλληνας που μπορώ να φανταστώ. Γίνεται τα ανάλαφρα πράγματα να είναι όμορφα, να είναι αληθινά, κάτι σαν τη σάμπα ας πούμε; Το μυστικό που φαίνεται να γνώριζε ο καλός Νίκος. Στον Δίκαιο, στη Ζιά, κάτω απ' τις καρυδιές, με θέα στο Αιγαίο, μ' όλα τα μικρά μικρά στολίδια ή αντικείμενα, τόσο παράταιρα, τόσο ταιριαστά, πολύχρωμα, χαρούμενα, σαν ο διάκοσμος ενός υπαίθριου πάρτι που σε κανέναν δεν κάνει καρδιά να ξεστολίσει.

Μία... μίνι φωτογραφική αυτοβιογραφία - 18) Η έκπτωση.

Τύποις απείχα δύο μόρια από τους ισοψηφήσαντες πρώτους των Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Είχα δηλώσει πρώτα τα Γιάννενα, και για τη φοιτητική μου παρέα εκεί, ακόμα και γιατί θα με ενοχλούσε και μόνη η υπόνοια πως όλο αυτό μπορεί να το επιχείρησα και για να φύγω απ’ τα Γιάννενα –όλοι θυμόντουσαν τη δυσφορία μου απ’ την πόλη τρία χρόνια νωρίτερα. Όσο για το πρωτείο, δεν αποδείκνυε παρά την ορμή και τον ζήλο του διαβήματος –την έντασή τους. Αντιθέτως, το ότι δεν είχα τελειώσει κλασικό λύκειο / δευτεροβάθμια εκπαίδευση θεωρητικής κατεύθυνσης, παρά την έφεση ή το ταλέντο ή τη δύναμη του γλωσσικού αισθήματος -όπως κι αν το ονομάσει κανείς-, ισοδυναμούσε με σοβαρές ελλείψεις στην κατάρτισή μου, που μάλιστα θα έσερνα μέχρι και το πτυχίο ή και μετά από αυτό. Βασικές γνώσεις σε γραμματική, σε συντακτικό, στον χειρισμό ενός αρχαίου κειμένου, που αγνοούσα κιόλας τη σημασία τους, και που αναγκάστηκα να συμπληρώσω μόνος μου, όχι και τόσο εύκολα, και τότε που ο ίδιος πια έπρεπε να τις διδάξω, για να συνειδητοποιήσω και πόσο καλύτερα θα έκανα τις σπουδές μου, αν δεν τις στερούμουν. 

Αλλ' ας επιστρέψω στο καλοκαιράκι του 1982, για μερικά επιπλέον στιγμιότυπα.

Napulitanata.

Το έχω ξαναπεί -και προφανώς μιλάω μόνο για τον εαυτό μου-, δεν είμαι πολύ των ταξιδιών, και ταξιδεύοντας δεν έκανα νομίζω άλλο από το διερευνώ περιοχές του κόσμου δυνάμει οικείες σε μένα, κατά κάποιο τρόπο τον εαυτό μου. Είναι και ο λόγος που όσο περισσότερο νιώθω οικείο έναν τόπο, τόσο θέλω ξανά και ξανά να τον επισκέπτομαι.
Τα έχω πει πολλές φορές αυτά.
Φέτος η Νάπολη κάπως θα μου θύμιζε τις μουσικές νυκτερινές εξορμήσεις στην παλιά ταξιδιωτική εμμονή μου, τη Λισαβόνα. Εκεί το φάντο, το πορτογαλικό φολκλόρ, η βραζιλιάνικη ποικίλη μουσική σκηνή, η καποβερντιανή και της Αγκόλας, των πορτογαλόφωνων (lusófonos) χωρών εν γένει -τόσες πολλές μουσικές τελικά-, εδώ, στη Νάπολη, θα ανακάλυπτα μια απ' τις γωνιές όπου αναβιώνει η μουσική της παράδοση. Πρόκειται για τις παραστάσεις του συγκροτήματος Napulitanata σε μια μικρή αίθουσα απέναντι από το Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης. Τους έτυχα σε δύο βραδιές, στη μία, αφιερωμένη στον σπουδαίο Sergio Bruni, στη δεύτερη, στο ναπολιτάνικο φολκλόρ. Η ομάδα, όπως τους είδα το πρώτο βράδυ, ήτανε στο τραγούδι η Manuela Renno, ο Pasquale Pirolli, ο Alessandro Colmaier, αισθαντικοί, ταλαντούχοι και οι τρεις -ο τελευταίος επιπλέον έπαιζε και το tammorra, το ναπολιτάνικο τύμπανο-, ο Pasquale Girillo πιάνο, και ο Mimmo Matania ακορντεόν.
Ένα μικρό δείγμα:

Η Ειρήνη Βουτσκόγλου στην ιστοσελίδα της για Το Γυμναστήριο.

Η Ειρήνη Βουτσκόγλου, μαθηματικός (με εξειδίκευση στα πληροφοριακά συστήματα) και συγγραφέας, σημειώνει στην ιστοσελίδα της divcast.gr μερικά πολύ θερμά σχόλια για Το Γυμναστήριο.
Την ευχαριστώ πολύ.

Posted on July 17, 2019

Το Γυμναστήριο, του Αντώνη Νικολή

Γνώρισα τον Αντώνη Νικολή στο διαδίκτυο. Συγκεκριμένα στο facebook. 

Θαυμάζοντας τον λόγο του στις δημοσιεύσεις, “παρασύρθηκα” και στο ιστολόγιο του.

Η έκφραση, η σκέψη και η προσωπικότητα πίσω από τα κείμενα ήταν υπερ-αρκετά για να αναζητήσω κάποιο βιβλίο του.

Περίπου τότε, μας σύστησε το Γυμναστήριο κι έτσι έφτασαν στα χέρια μου οι, τόσο θαυμαστά, “ύποπτες” κυρίες του.

Πρόκειται για ένα μικρό βιβλίο, από αυτά που σε παραπλανούν πως θα τα εισπνεύσεις με μιας κι ίσα που θα καταφέρουν να σου δείξουν δυο τρία μικροπράγματα – όχι όμως το Γυμναστήριο.

Στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης και στην Πομπηία.

Στην αίθουσα των μωσαϊκών (Αρχαιολογικό Νάπολης).

Και στα δύο για τρίτη φορά –δεν θα άξιζε να φτάσω ως τη Νάπολη και να παραλείψω το ένα ή το άλλο. (εδώ και εδώ)

Στη Νάπολη -τρίτη φορά.

Η πρώτη ήτανε πριν από τέσσερα χρόνια, ένα ταξίδι μάλιστα που ξεκίναγε το βράδυ της πιο θλιβερής μέρας στη νεοελληνική ιστορία, της 5^ης Ιουλίου του 2015, κουβαλούσα μαζί μου τόση πολλή απογοήτευση, εύλογα εγγράφονταν όλα στη μνήμη με βαθιές χαρακιές.

Η δεύτερη, την επόμενη χρονιά, 2016, στα μέσα του καλοκαιριού και πάλι (και εδώ).

Το αντιλαμβάνομαι περισσότερο διαισθητικά, η Νάπολη –μαζί με τη Σικελία- φαίνεται να αποτελούσαν τις κύριες αναφορές σ’ αυτούς που διαμόρφωσαν τον ιταλίζοντα χαρακτήρα των Δωδεκανήσων, κυρίως των πόλεων της Ρόδου και της Κω. Αρκεί από μόνο του αυτό βέβαια για τα αισθήματα της οικειότητας με την πόλη, (όπως και με το Παλέρμο, να θυμίσω τα ταξίδια μου πέρσι και πρόπερσι). Επιπλέον, για έναν πολίτη του ευρωπαϊκού νότου, η Νάπολη μπορεί να θεωρηθεί σημείο ισορροπίας: είναι και Ευρώπη και Μεσόγειος, και Βορράς και Νότος, και αναπτυγμένη και αναπτυσσόμενη, και επίσης, που δεν είναι λιγότερο ενδιαφέρον, μοιάζει σε πρώτη τουλάχιστον ματιά η πλέον αυθεντική μεγαλούπολη της Ιταλίας. Τη Νάπολη σαν να την κατοικούν βέροι Ναπολιτάνοι, όχι, όπως συχνά μού φαίνονται οι κάτοικοι άλλων ιταλικών πόλεων, επαγγελματίες ηθοποιοί υποδυόμενοι τους ντόπιους για τις σκηνικές ανάγκες των απαράμιλλων πράγματι πόλεών τους –ή μήπως υποπίπτω στις κλασικές λάθος, αβασάνιστες γενικεύσεις των ταξιδιωτών…

Μία... μίνι φωτογραφική αυτοβιογραφία - 17) Ξανά εισαγωγικές.

Εξεταζόμουν με το παλιό τότε σύστημα εισαγωγής –σ’ εμάς, αν θυμάμαι καλά, είχε δοθεί ένα ποσοστό 30% στο σύνολο των εισακτέων-, με αρχαίο κείμενο καθ’ υπαγόρευση, όλη την ελληνική αρχαία, μεσαιωνική και νεότερη ιστορία δίχως σχολικό εγχειρίδιο–ορισμένη εξεταστέα ύλη, με λατινικό άγνωστο -μας το υπαγόρευαν κι αυτό. Τα εξεταστικά κέντρα για τις εισαγωγικές με το παλιό σύστημα ήτανε Αθήνα και Θεσσαλονίκη μόνο, και καθώς τα χαρτιά μου τώρα τα είχα υποβάλει στα Γιάννενα, θα εξεταζόμουν σε γυμνάσιο στα Σεπόλια, στην Αθήνα. Με συνόδευε ο συγκάτοικός μου Δημήτρης Μποσνάκης, ο οποίος άριστος και πολύ συνεπής φοιτητής, για να μου συμπαρασταθεί, θα έστελνε μαθήματά του στην εξεταστική του Σεπτεμβρίου.

Τόσο σημαδιακά όλα. Θυμάμαι και το ΚΤΕΛ κατεβαίνοντας Αθήνα, κάποιες στροφές πριν απ’ το Αντίρριο, τις σκέψεις με το βλέμμα στις πλαγιές, στο φεριμπότ ύστερα. Ψάξαμε για φτηνό κατάλυμα, αρχικά σ’ ένα ξενοδοχείο, το λέγανε μάλλον Ρέα, διαγωνίως απέναντι από τον Σταθμό Λαρίσης, βρήκαμε μέχρι καπότες χρησιμοποιημένες κάτω απ’ τα κρεβάτια, φύγαμε από κει, μείναμε τελικά σ’ ένα μικρότερο, καθαρότερο, περίπου στην ίδια απόσταση απ’ τον σταθμό. Ψωνίζαμε από σουπερμάρκετ για φαγητό, κοιμόμουν ελάχιστα, λόγω της ολιγόμηνης προετοιμασίας μου είχα πολλά κενά και ανάλογο άγχος.

Οι ιβίσκοι: μια εορταστική θερινή αναλαμπή.

Κι αίφνης όλα αναλάμπουν -εύλογο.
Καμιά φορά οι συνειρμοί είναι εύγλωττοι. Από τη μια το ἄστυ, η πόλη, η δυναμική οικονομία των εμπόρων, των βιοτεχνών - βιομηχάνων, οι ανοικτοί ορίζοντες, η διακριτή ατομικότητα, από την άλλη, οι στατικές κλειστές κοινωνίες, η γραφειοκρατία, η ισοπέδωση, ο φθόνος και η επιθετικότητα. Από χτες, 7 Ιουλίου του 2019, ίσως οδεύουμε ξανά προς ένα απ' τα λίγα ξέφωτα του νεοελληνικού όποιου ιστορικού βίου. Μακάρι.

Θα 'ναι και νύχτα φωτεινή, θα 'ναι και λαμπρή γιορτή.

Η λύτρωση - οι βουλευτικές έρχονται, ήρθαν, πατριώτες. Ήγγικεν η ώρα να ξεχυθούμε να γιορτάσουμε σ' αγυιές και σε πλατείες. Κι ανέλπιστα εντέλει θα 'ναι και νύχτα φωτεινή, θα 'ναι και λαμπρή γιορτή.

Μια πολύ τιμητική αναγγελία.

Προχτές, Δευτέρα 24 Ιουνίου, η Αναστασία Λαμπρία, εκ των συνεκδοτών (Εκδόσεις Ποταμός) του τελευταίου μου βιβλίου, ανήγγειλε (fb) τη μόνιμη συνεργασία μας. Η ανάρτησή της:

"Αντώνης Νικολής & Εκδόσεις Ποταμός
Το Γυμναστήριο έκανε την αρχή τον χειμώνα του '18 και ακολουθεί τον Οκτώβριο του '19 Το Σκοτεινό Νησί. Ο κύκλος μόλις έχει αρχίσει: όλα τα έργα του Α.Ν. παλαιότερα, ξαναδουλεμένα, αναθεωρημένα, νέα, αδημοσίευτα θα εκδοθούν από τον Ποταμό - μια συνεργασία που μας τιμά και μας γεμίζει χαρά."

Τα αισθήματα της χαράς και της τιμής είναι τουλάχιστον αμοιβαία. Να γίνουν, μακάρι, ο καλός άνεμος, η εὔπλοια των έργων στον Ποταμό της Αναστασίας (Λαμπρία) και του Κώστα (Παπαδόπουλου). Είμαι σίγουρος θα γίνουν.
 

16 Ιουνίου 2019: δέκα χρόνια μπλογκ Αντώνης Νικολής.

Ήτανε κάποια μέρα τον Ιανουάριο του 2009, ανέβαινα Αθήνα, κι ενώ είχα πολύ λίγες ώρες πριν από την πτήση, μου τηλεφωνεί η Ιωάννα Μπλάτσου, η δημοσιογράφος, θα κάναμε μία συνέντευξη τότε, μου ζήτησε ορισμένες πληροφορίες-φωτοτυπίες απ' το αρχείο μου. Έτρεχα με πολύ άγχος να προλάβω αλλά και να μη χαθεί τίποτε απ' τους φακέλους, με βλέπει ο αδελφός μου ο Θανάσης -ήτανε στο φόρτε τους τα blogs εκείνα τα χρόνια, τα ιστολόγια ή online ημερολόγια-, μου λέει, λοιπόν, γιατί δεν μεταφέρεις όλα τα ντοσιέ (συνεντεύξεις, κριτικές, κείμενα παράλληλα ή επεξηγηματικά) σ' ένα μπλογκ, να είναι άμεσα προσιτά σε όποιον για τον έναν ή τον άλλο λόγο ενδιαφέρεται για τα έργα σου. Στην ουσία θα χρησιμοποιούσα τον χώρο του blog (ιστολόγιου) ως site (ιστοσελίδα ή ιστότοπο), και για άλλους λόγους και γιατί ήταν πολύ ευκολότερος στη χρήση του.
Η πρώτη ανάρτηση έγινε την Τρίτη 16 Ιουνίου του 2009. Έκτοτε, προστέθηκαν άλλες περίπου 760 (καμαρώνω ιδιαίτερα τις κατηγορίες / ετικέτες: Όμηρος - ο πρώτος μυθιστοριογράφος, Αρχαίο μυθιστόρημα, Δεύτερη Σοφιστική, Λουκιανός - ο Σύρος αττικιστής), ενώ οι επισκέψεις των αναγνωστών πλησιάζουν τις 76.000.

Εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, ΜΑΤΙΑ ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΛΕΙΣΤΑ, Αντώνης Νικολής.

Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, Τετάρτη 12 Ιουνίου 2019,
ΜΑΤΙΑ ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΛΕΙΣΤΑ
(Γνωστά πρόσωπα του πολιτισμού ερμηνεύουν τα άγνωστα όνειρά τους / Επιμέλεια Μαίρη Αδαμοπούλου / φωτογραφία Μαρία Μπανούτα)

Αντώνης Νικολής

Τα όνειρα λέει η Πηνελόπη στην Οδύσσεια έρχονται είτε απ’ την πύλη την κεράτινη, από σκαλιστό κέρατο, τα αληθινά, είτε απ’ τη φιλντισένια πύλη, τα απατηλά. Τα δικά μου πάλι, παρόλο που επίσης δύο κυρίως ειδών, είναι άλλης υφής, το ένα είδος, σαν ξέφτια σκέψεων ή συνειρμών με αφορμές απ’ τη συμβατική καθημερινότητα, τα πραγματικά να τα ονομάσω, το άλλο είδος, τα όνειρα τα συνθεμένα από εικόνες, σκηνές, ρυθμούς που δεν σχετίζονται άμεσα με εμπειρίες μου και που με παρασέρνουν σε μια κατάσταση περίπου… ενύπνιας έξαρσης, τα δημιουργικά κατά κάποιο τρόπο. Αλλά και, ασχέτως προέλευσης, πραγματικά και δημιουργικά, υποδιαιρούνται ως προς τη διάθεσή τους –να δώσω σχηματικά τρεις διαβαθμίσεις- σε χαρούμενα, σε νηφάλια, σε εφιάλτες.   

Τα δημιουργικά πληθαίνουν σε περιόδους που γράφω, κι όταν εμφανίζονται ξέρω ότι η… καταπακτή γέμισε υλικό που πρέπει να εκτονωθεί. Οι λογοτέχνες, οι καλλιτέχνες ίσως γενικότερα, είμαστε το οξύμωρο: οι λειτουργικοί… τρελοί. Έχουμε τη δυνατότητα -και τότε δημιουργούμε- να κατεβαίνουμε ξύπνιοι στις… γαλαρίες του ασυνειδήτου. Ένα είδος έμφρονος διαταραχής ή εν εγρηγόρσει ύπνωσης. Κατεβαίνουμε εκεί απ’ όπου ορμώνται και τα όνειρα, όσα αποδεικνύονται αληθινά ή, και που μάλλον είναι το ίδιο, όσα κουβαλούνε μέρος από την πρώτη ύλη των μύθων. Είναι και ο λόγος που, όταν για τη μια ή την άλλη ανάγκη χρειαστεί να πεταχτούμε εν ώρα γραψίματος πάνω στον κόσμο τον πραγματικό, πρέπει να κλείσουμε καλά πίσω μας την… καταπακτή, να νιφτούμε με κρύο νερό, σαν όταν σηκωνόμαστε απότομα από τον ύπνο…

Ιστορία.

Τόσο οι κομμουνιστές το 1917 όσο και οι εθνικοσοσιαλιστές / ναζί του μεσοπολέμου περιέβαλαν κατ' αρχάς με ανοχή έως στοργή τους αντίστοιχους του καιρού τους ακτιβιστές ΛΟΑΤΚΙ. (Όχι δίχως ιδιοτέλεια: όταν οι ΛΟΑΤΚΙ χρησιμοποιούνται ως στελεχικό δυναμικό, η καταπίεση, η ντροπή, οι ενοχές τους μεταβολίζονται σε εξαιρετικής ποιότητας δυναμισμό και δραστηριότητα. Πρώτα διδάξαντα κι από αιώνες τα θρησκευτικά ιερατεία...)
Μέχρι που (κομμουνιστές και ναζί) γίνανε καθεστώτα βέβαια, πήραν, καταπώς λέγεται, εκτός από την κυβέρνηση και την εξουσία. Ύστερα εκδίπλωσαν απροκάλυπτα αυτό που αναπόδραστα ήταν: τα πλέον φονικά τέρατα στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Την τύχη που επιφύλαξαν στους ΛΟΑΤΚΙ την ξέρουμε επίσης.  

Επιμένετε δεν θα έχει διαφορά;

Αυτή την Κυριακή το πρώτο βήμα: στουμπώνουμε τον οχετό.