Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

Ο υγρός και σκοτεινός δρόμος (Οδ. Ω. 9 – 14).

(...Ίσαμε τον ἀσφοδελὸν λειμῶνα, το χλοερό τόπο των αρχαίων ηρώων. 
Ο ψυχοπομπός Ερμής κρατώντας τη χρυσή ράβδο του που θέλγει τὰ ὄμματα τῶν ἀνδρῶν / τα βλέμματα των ανθρώπων, οδηγεί τις ψυχές των μνηστήρων στα εὐρώεντα κέλευθα / στις μουχλιασμένες ατραπούς, στον υγρό και σκοτεινό δρόμο.)

Τους οδηγούσε ο άδολος Ερμής, κατέβαιναν τον υγρό και σκοτεινό δρόμο. Πέρασαν τα ρεύματα του Ωκεανού και τη Λευκή Πέτρα, διάβηκαν του ήλιου τις πύλες και τη χώρα των ονείρων∙ και γρήγορα φτάσανε στο λιβάδι με τους ασφόδελους, εκεί όπου κατοικούν οι ψυχές, οι ίσκιοι των πεθαμένων.

(Το άνθος του ασφόδελου.)

[Ομήρου Οδύσσεια, ραψωδία ω, στίχοι 9 – 14]